• img_1530-1

    Philadelphia

    Na een rustige overtocht van 140 NM voor anker in Cape May met opvallend veel andere zeilboten die naar het zuiden gaan. Gelukkig hebben we geen last...

  • img_1486

    New York 2

    20 september. We krijgen bezoek van vrienden die een weekje op bezoek komen.  Ze logeren in een hotel vlakbij de marina waar wij liggen.  Het is echt...

  • img_1417

    New York

    Aankomen over de River Hudson en New York zien liggen is wel heel bijzonder!  De pilot zei het al, het maakt niet uit hoe vaak je het...

  • imgp3741

    Chesapeake Bay

    Via de Cypres Swamp en de Alligator River zijn we half augustus op de Chesapeake Bay aangekomen.  De Cypres  Swamp is bijzonder, een gebied van meertjes en...

  • IMGP3502

    The Intracoastal Waterway ICW

    Florida Na een prettig verblijf van ruim drie weken in Amsterdam zijn we eind juni vertrokken van de slip in Palm Beach Garden waar we de Lena...

  • IMGP3638

    Georgia

    De ICW wordt waar Florida overgaat in Georgia gaandeweg ruiger, minder bebouwing en meer natuur. Enorme stukken marsh  met riet in alle kleursoorten groen en boompjes die...

  • IMGP3705 (2)

    South and North Carolina

    Charleston was een plaats om te bezoeken, met zijn mooie oude huizen en lommerrijke straten met oude bomen. Charleston is gesticht in 1670 door Engelse kolonisten en...

  • DSC07534

    Nassau en de Biminis

    Van het noordelijkste ankerplek  op Exuma was het een dagtocht naar Nassau, de hoofdstad van de Bahamas  op het eiland Providence.  Er was ons verteld dat het...

  • Exuma

    Exuma

    Exuma is wat ons betreft de parel van de Bahamas. Het is een lang gerekt lint van kleine eilandjes over een afstand van zo’n honderd kilometer. De...

  • IMGP3312

    Bahamas

    Van San Juan naar het eerste eiland van de Bahamas, Great Anagua, is 450 NM. We hadden goede wind en hebben er drie etmalen over gedaan en...

  • IMGP3329 (2)

    Puerto Rico

    Culebra was het volgende eiland op onze route en onderdeel van Puerto Rico. We lagen voor anker in een gigantische baai, de Ensenada Honda, met een kleine...

  • IMGP3274

    Sint Maarten en the Virgin Islands

    De Nederlandse eilanden Saba en Eustatius hebben we overgeslagen maar we hebben wel een bezoekje aan Sint Maarten gebracht. Veel korter dan we hadden gedacht, het was...

  • IMGP3224

    Barbuda

    Antigua en Barbuda zijn één land, maar wat een verschil. Barbuda is de echte parel in de Caraïben, het is een laag eiland, het hoogste punt is...

  • IMGP3213

    Antigua

    De 22e maart van Deshais, Guadeloupe naar English Harbour op Antigua gezeild, 45 NM. Dikke wind en een nare hobbel tussen de eilanden. Ik was een beetje...

  • IMGP2996

    Guadeloupe

    Op 25 februari overgestoken naar Guadeloupe, naar de eilanden groep Les Saints, 37 NM. We hebben een aantal dagen aan een mooring gelegen bij Ile á Cabrit,...

  • IMGP3146

    Dominica

    Op 19 februari zijn we overgestoken naar Dominica, 25 NM. met een mooi lopend windje. P heeft de eerste barracuda gevangen, hij was erg lekker en van...

  • Martinique

    Martinique

    23 Januari zijn we overgestoken naar Martinique, waar we de kinderen gaan zien. We hebben er lang naar uitgekeken en op gevaren en nu was het dan...

  • IMG_0933

    St. Lucia

    14 januari zijn we vertrokken van Bridgetown Barbados naar Rodney Bay op St. Lucia, 128 NM dus weer een nachtje doorvaren. We hadden een snelle overtocht met...

  • De oversteek

    De oversteek

    Eindelijk was het dan zover, we zijn klaar om naar de overkant te gaan. Het échte werk, DE oversteek, van Mindelo op de Cabo Verde naar Bridgetown...

  • Cabo Verde

    Cabo Verde

    We hadden een goede overtocht naar Sao Vicente op de Cabo Verde. Soms een beetje te weinig wind, maar voldoende diesel om te kunnen motoren. Onderweg kregen...

Via de Cypres Swamp en de Alligator River zijn we half augustus op de Chesapeake Bay aangekomen.  De Cypres  Swamp is bijzonder, een gebied van meertjes en kreken ongeveer zo groot als Nederland waar je langs de dichtbeboste oevers elk moment een Indiaan verwacht  te zien, maar waar niemand woont. Langs de oever hebben we wel wasbeertjes en herten gezien. We dachten dat we de enige boot waren. Toen een grote duwbak ons tegemoet voer schrokken we ons een hoedje, maar het liep goed af.

imgp3732

Cypres Swamp

 

 

imgp3735

Indianenland

 

imgp3726

Ons eerste hert sinds jaren

imgp3738

mysterieus landschap

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben een paar nachten in Portsmouth aan het begin van de Chesapeake Bay geleden. Met de ferry konden we prima naar Norfolk aan de overkant en op de fiets de stad door. Het Norfolk Naval Station is het grootste marine complex  ter wereld. Het is de thuishaven van enorme vliegdekschepen, nucleaire onderzeeboten en andere oorlogsschepen.  De Navy heeft er zijn eigen werf. Je mag er langs varen maar wel op minstens  150 meter afstand. Alles rondom om de schepen is met drijvende netten afgezet tegen terroristische aanvallen. In de haven stikte het van de snelle motorbootjes met luchtafweer en nors kijkende mariniers, het geweer in de aanslag. In Den Helder, toch een stuk dichter bij Mekka, hebben ze dat niet.

Chesapeake Bay is op zijn breedst 30 kilometer met ruime baaien. Visarenden en dolfijnen zien we niet meer, maar daar staat tegenover dat we wat meer kunnen zeilen. We komen mooie plekken tegen zoals  Solomons Island aan de Patuxent River met een hele aardige marina op een uitgestrekt schiereiland. Voor de noodzakelijke boodschappen heeft de marina een leenauto, een oude zwarte luxe  Mercedes Benz, P vond het een feestje om er in te rijden!  Ook mooi voor anker op de Rhode River, een goeie plek om weer eens te zwemmen, weinig stroming en licht bruin water. Meteen de onderkant van de boot schoon gekrabt.

imgp3763

De marine in Portsmouth

imgp3764

De marinewerf

imgp3769

Imposant gezicht

imgp3771

en de vliegdekschepen

imgp3801

Thomas Point lighthouse, gebouwd in 1875 is een historic land mark

imgp3779

De vuurtoren van Sandy Point

Annapolis hadden we gekozen om van daaruit  met de bus naar Washington te gaan. Washington  was geweldig, de uitgestrekte Mall met zijn Smithtonian musea, het Capitool en het Witte Huis.  Heel bijzonder om vlakbij bij het huis van Obama te staan.  We hebben het museum van American Indian bezocht, mooi van opzet en heel gedetailleerd over elke Indianen stam. Dat het met de deportatie van de indianen uit hun oorspronkelijke habitat zo erg was, wist ik niet. Het argument van de toenmalige president was dat de indianen toch niets economisch toe zouden voegen aan dat gebied en dat de kolonisten in staat zouden zijn om dat wel te doen.  Van de meer dan 350 verdragen die met de Indianen zijn gesloten over het gebruik van het land is er destijds niet één correct nageleefd. Sinds Nixon als eerste president de verdragen heeft  erkend als geldend recht, slagen de Indianen erin om beetje bij beetje alsnog hun gelijk te halen.

Annapolis was ook de moeite waard, met een klein en goed onderhouden centrum. We hebben de United States Naval Academy bezocht en zijn rondgeleid door een aardige dame, met een goed verhaal en duidelijk trots op het instituut. Er wonen 4.400 midschipsman op de yard en het staat bekend als één van de beste wetenschappelijke opleidingen van het land. Mooi was het verhaal hoe Navy de afgelopen jaren Army telkens versloeg in football, daar zijn er erg trots op.

img_1362

Voor het Witte Huis, vlakbij Obama!

imgp3805

De Smithtonian musea in Washington

imgp3810

Prachtige kano’s in het Indian American museum

imgp3811

Unuit Sculpture

imgp3814

Ook in Washington de citybike

imgp3823

Breaking news voor het Capitool

imgp3825

De laatste woorden van een kapitein in de Onafhankelijkheids Oorlog tegen de Engelsen en van af die dag de leus van de Navy

imgp3828

De bold eagle, het Amerikaanse symbool

imgp3857

en één in het echt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

imgp3830

Annapolis

imgp3834

Annapolis bij het gemeentehuis

In verband met hurricane Hermine zijn we de River Sassafras op gevaren, een goede beschutte plek op één van de mooiste rivieren tot nu toe. Er was veel wind en regen voorspeld, maar gelukkig is het allemaal aan ons voorbij gegaan. We komen steeds erg vriendelijke en behulpzame Amerikanen tegen, onze buren in de marina boden spontaan aan met ons naar de supermarkt te gaan, die echt te ver was om te fietsen. We krijgen nog steeds de handen op elkaar omdat we de oceaan zijn over gestoken, soms is het zelfs een beetje embarrasing, maar wel met echte interesse hoe dat nou precies gaat. Ons verhaal doorvertellen aan wie het maar horen wil hoort er dan kennelijk bij. Overigens zijn we zelf ook niet te beroerd om het verhaal te vertellen.

Cape May aan het eind ligt aan het eind van de Delaware Bay en van daaruit zijn we naar Atlantic City gegaan, met een serieuze skyline en veel casino’s. We hebben er geen gokje gewaagd, wel voor anker gelegen in de marsh die onverwacht opdoemde na de skyline. We hebben veel last gehad van steekvliegen die op het heetst van de dag met zwermen tegelijk aan boord neer streken en het vooral gemunt hebben op onze benen en voeten. Inspuiten met deet hielp niet, gelukkig hadden we goede vliegen meppers! Uiteindelijk heeft P met een lange broek aan en met vuilniszakken om zijn benen de wacht gehouden. Tegen zonsondergang verdwenen ze gelukkig weer.

Van Atlantic City naar New York was het 85 nm, teveel voor een dagtocht, dus zijn we aan het eind van de middag de 10e september vertrokken om de nacht door te zeilen, met een goede windvoorspelling . Het werd ’s nachts niet helemaal donker, er was een mooi maantje en licht van de steden aan de kust. Ik was niet echt ingeslingerd, met een beetje katterig gevoel, nog net geen zeeziekte, heb ik vooral languit gelegen. Gelukkig kon ik bij zonsopgang de wacht van P overnemen.

 

imgp3835

De Sassafras River

imgp3838

Zonsondergang op de Sassefras River

imgp3842

Zonsopgang op de Atlantische Oceaan voor de kust van New Jersey

imgp3858

De skyline van Atlantic City

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Florida

Na een prettig verblijf van ruim drie weken in Amsterdam zijn we eind juni vertrokken van de slip in Palm Beach Garden waar we de Lena hadden achtergelaten. Alles was prima in orde, alleen hadden we kleine miertjes aan boord,  gelukkig zijn we die inmiddels weer kwijt.

De ICW is een route langs de Oostkust van Amerika, van Miami tot New York waarbij je afwisselend kleine stukje over zee vaart, dan weer achter eilandjes, door kreken, over meertjes en rivieren die met elkaar verbonden zijn door kanalen die in de 19e en 20e eeuw zijn gegraven. In Florida staat het langs de waterkant vol met grote villa’s met afwisselend pilaren en bogen in het aanzicht, het lijkt wel of ze allemaal dezelfde architect in de arm hebben genomen, echt mooi is het niet wel groot, groter grootst.

Iedereen heeft een motorboot met enorme buitenboordmotoren voor het huis liggen met soms wel drie keer 250 pk. Om het verschil maar aan te geven; in de Lena staat 52 pk. We zijn dus stukken langzamer en werden regelmatig gesandwicht door links en rechts passerende speedboten  met enthousiast  zwaaiende  mensen.

Het klimaat in Florida in de zomer is killing, heel warm met een hoge luchtvochtigheid.  Je ziet er niemand op straat of in de tuin. Ze zijn of thuis, of in de auto of in de supermarkt als het maar airco  heeft.  Wij krijgen koude voeten in de supermarkt. Niemand begrijpt dat wij het kunnen uithouden in een boot zonder airco. Wij zelf eigenlijk ook niet. We hebben in Florida drie kleine maar dappere ventilatoren aangeschaft die voor een beetje verkoeling zorgen.

Ondanks de hitte blijft Florida populair onder de rijke mensen van de USA, alles wordt volgebouwd, ook op plekken waar een hurricane elk moment kan toeslaan. Een local vertelde ons dat krokodillen nu ook al op zee voorkomen en niet alleen maar in de marsh, omdat ze door al de bebouwing uit hun natuurlijke habitat worden verdreven.

Er wonen in Florida  veel Trump aanhangers, we hebben overal Trump spandoeken zien hangen. Sommige aanhangers van Trump dragen t-shirts met teksten als ’Freedom or Death’. Een Amerikaanse medezeiler vertelde ons dat sinds Trump de rem er af is. Iedereen zegt weer (net als Trump en net als vroeger) waar het op staat.  Hij ziet de Amerikaanse samenleving uiteenvallen en houdt zijn hart vast: “All the idiots have guns”.

Op de ICW route zijn veel bruggen die voor ons open moeten en we zijn zeer te spreken over de manier waarop dat gaat. Via de marifoon vraag je om een opening en krijgt dan onmiddellijk een vriendelijk antwoord, lang duurt het nooit. Hele snelwegen worden voor ons stilgelegd. Na de opening wordt er bedankt en over en weer een prettige dag toegewenst, allemaal heel correct en efficiënt. Tot nu toe was voor anker gaan ook goed te doen, omdat we laat in het seizoen zijn komen we weinig andere zeilboten tegen en liggen we vaak alleen op ankerplekken midden in de marsh met veel vogels en dolfijnen. Op zee hebben we geen dolfijnen gezien. Ze zoeken de marsh op voor de garnalen.  We zien ook veel vogels, pelikanen, visarenden en witte reigers en zien, heel even zeekoeien.  Het is op de ICW muddy water, veel zicht is er niet.

De marina’s  zijn hier duur, maar water en diesel tanken of douchen voor een paar dollar en de vuilnis kwijt raken, gaat prima.  Iedereen is heel aardig en behulpzaam, bijvoorbeeld  met de auto mee naar de super voor boodschappen, of naar een plek waar onze gasfles kan worden gevuld.  Als ze horen dat we andere kant van de oceaan zijn gekomen is kunnen we niet meer stuk, je wordt hier dan een soort held en bij het zien van de Lena volgt dan ook nog “with that thing”?  Het klonk nogal denigrerend, maar was juist niet zo bedoeld, meer het tegenovergestelde. Ik kreeg zelfs een hand van een stoere visser die echt onder de indruk was de prestatie!

De skyline van Fort Lauderdale

Leentje in Amerika, de skyline van Fort Lauderdale

IMGP3508

Botenhuisjes

IMGP3514

Pelikanen zitten graag op de bewegwijzering

IMGP3518

Onderweg

IMGP3523

IMGP3526

Eén van de vele bruggen onderweg

IMGP3531

Pelikanen op een zandbank

IMGP3532

Zonsondergang in de marsh

De ICW wordt waar Florida overgaat in Georgia gaandeweg ruiger, minder bebouwing en meer natuur. Enorme stukken marsh  met riet in alle kleursoorten groen en boompjes die niet groot willen worden.  De kreken hebben de mooiste namen:  Mud Creek, Kilkenny Creek, Dutchman Creek, Beaverdam Creek of Little Saucepan Creek en wat te denken van Drunk Jack Island. Aan het begin van de achttiende eeuw hadden de piraten het hier voor het zeggen. Afvallige piraten werden door hun rovershoofdman achtergelaten op een onbewoond eiland met een pistool met één kogel en een vaatje rum.

We zien heel veel dolfijnen, ze komen voor de garnalen. Vanaf een uur of vijf als ze uitgegeten zijn en wij voor anker liggen komen ze ons uitgebreid bezoeken. Ze spelen met elkaar en met de boot. We hebben zelfs heuse vrijpartijen gezien.

Er zijn een aantal Inlets waar je de ICW kunt verlaten en via zee verder kunt. We hebben dat een paar keer gedaan omdat de ICW op dat traject te ondiep voor ons was. Buitenom  schiet niet echt op omdat je eerst zeker vijf mijl of meer uit de ondiepte voor de kust moet varen voor ruim water.  Wel heerlijk om weer een dagje te zeilen in blauw water!  Er zijn geen muggen en het zijn er minder heet. Dolfijnen zien we op zee niet.

We hebben een aantal dagen in St. Augustine gelegen. De oudste stad van de USA met de oudste straat en de oudste van van alles. Mooie plek met in het weekend veel live muziek. We zijn naar het Ligthner museum geweest met een fantastische collectie van oude muziekapparaten, foto’s en kleding van Indianen tot een collectie van sigarenbandjes én de opgezette leeuw door Churchill zelf geschoten die hij heeft geschonken aan president  Roosevelt om  hem over te halen zij aan zij met de Engelsen,  dapper als een leeuw, te vechten tegen Hitler Duitsland.

St Augustine telt veel afstammelingen van inwoners van Menorca die in de aan het eind van de zestiende eeuw door een Spaanse slimmerik met honderden tegelijk naar rijstplantages ten zuiden van St Augustines zijn vervoerd met de belofte dat ze na vijf jaar trouwe dienst een eigen stukje grond zouden krijgen. Omdat ze van Menorca kwamen zouden wel goed tegen de hitte kunnen, zo was de gedachte. Het werd een verschrikking. Na vijf jaar waren er nog maar een paar honderd in leven. Omdat de rijstoogst telkens tegen viel, het land is er te brak voor, vonden de Spaanse landeigenaren het niet nodig hun belofte na te komen. Ergens in juli, op het heetst van het jaar, zijn er zo’n honderdvijftig gevlucht richting St Augustine, 80 kilometer ten noorden, dwars door de marsh. Wat een verschrikking, met temperaturen van tegen de veertig graden door een van muggen vergeven zout en sompig land.  De helft overleed onderweg. De andere helft werd met open armen ontvangen door de Engelse gouverneur van St. Augustines die niks moest hebben van de claims die de Spanjaarden bij hem indienden tegen de weglopers. In een museum hangt een kaart waarop te zien is dat de Menorcanen om in Georgia te belanden precies dezelfde route hebben gevolgd als wij, zij het niet voor hun lol.

IMGP3541

De oudste straat van St. Augustine

IMGP3544

Ute warrior 1872

IMGP3545

Cheyenne: Sprinkle horse and Small Back 1880

IMGP3548

Gebrandschilderd raam: een indiaanse met de Amerikaanse vlag

IMGP3547

Nez Perce: Chief Joseph 1877

IMGP3570

In Georgia een mix van zuilen en bogen

IMGP3581

Onweer op komst in de marsh

IMGP3592

Parende dolfijnen

IMGP3608

Alternative radarboot

IMGP3643

Onderweg

IMGP3648

Volgende zonsondergang